Hoe groot is Uranus?

De zevende planeet vanaf de Zon draagt de naam Uranus. Het is de kleinste van de vier gasplaneten. De blauwe planeet heeft een ijzige atmosfeer die, net zoals de atmosfeer van Neptunus, heel anders is als die van Jupiter en Saturnus.

Straal, diameter en omtrek

De gemiddelde straal van Uranus bedraagt 25.362 kilometer en als we dat omrekenen dan komen we op een diameter die vier keer zo groot is als die van de Aarde. De snelle rotatie van Uranus zorgt er wel voor dat de planeet aan de evenaar groter is dan gemeten over de polen. Over de polen bedraagt de straal 24.973 kilometer terwijl de straal aan de evenaar 25.559 kilometer bedraagt.

Als je over de evenaar lopende een rondje om de planeet wandelt (hetgeen een hele uitdaging is want de planeet heeft geen vast oppervlak) dan heb je een afstand van 159.354 kilometer afgelegd.

Dichtheid, massa en volume

Ofschoon de in 1781 ontdekte planeet slechts 4 keer groter is dan de Aarde is de massa significant groter en wel 86 septiljoen kilogram. Dat betekent dat Uranus 14.5 keer massiever is als onze eigen planeet.

Uranus heeft een volume van 8.831013 km3 .

De dichtheid van Uranus bedraagt 1,27 gram per cm3. Hiermee is de planeet de op twee na minst compacte planeet van het zonnestelsel. Uit de lage dichtheid kunnen we afleiden dat de planeet voornamelijk uit gas moet bestaan. De ijsachtige samenstelling van Neptunus en Uranus verschillen van de twee grotere gasreuzen Jupiter en Saturnus. Ze worden dan ook wel vaker als ijsreuzen betiteld. De afstand van Uranus tot de Zon is groot en dat zorg er voor dat de planeet de koudste atmosfeer van alle planeten in het zonnestelsel heeft.

Ring om de planeet

Uranus heeft, net zoals Saturnus een set ringen. De ringen van Uranus bestaan uit donkere deeltjes met een diameter van minder dan een meter. Slechts 2 van de 13 ringen zijn dikker dan 16 kilometer.

Het is het tweede ringensysteem dat werd ontdekt in het zonnestelsel. Toch heeft het tot 1977 moeten duren voor we het ontdekten. In 1977 bestudeerden astronomen een bedekking van een ster door Uranus. Ze deden dit om meer informatie over de atmosfeer van de planeet te vergaren. In plaats van langzaamaan uit te doven zoals een atmosfeer zou doen zagen ze de ster verschillende keren verdwijnen en weer terugkomen. Dit moest duiden op een ringsysteem. De Voyager-2 die Uranus in 1986 bezocht bevestigde met foto’s het bestaan van de ringen.

De ringen draaien in het equatorvlak van de planeet maar voor de waarnemer op Aarde lijkt het alsof we er van bovenaf op kijken. Dit komt omdat de rotatieas van de planeet bijna in het baanvlak ligt: de planeet is gekanteld. Astronomen denken dat dit komt doordat de planeet lang geleden met een ander zwaar object in botsing is gekomen.

Meer artikelen over Uranus:

Eerste publicatie: 1 december 2012
Laatste keer gewijzigd op: 26 maart 2017