Mogelijk regen van diamanten in het binnenste van Uranus en Neptunus

Al meer dan 30 jaar steggelen wetenschappers over de interne structuur en het ontstaan van Uranus en Neptunus. De beide planeten bevinden zich erg ver weg van ons en er zijn slechts een paar ruimtesondes geweest die een kortstondig bezoek hebben gebracht aan deze planeten. We weten dus nog steeds erg weinig over het binnenste van deze ijsreuzen. Bij gebrek aan direct bewijs vertrouwen wetenschappers op modellen en experimenten om de condities in het binnenste van deze planeten na te bootsen.

Continue reading

Hoe lang duurt een jaar op Neptunus?

Bij ons op Aarde duurt een jaar ongeveer 365,25 dagen en iedere dag duurt 24 uur. Gedurende het jaar zijn er op onze planeet duidelijke seizoensveranderingen meetbaar. Dit is het gevolg van de baanperiode, de rotatiesnelheid en de helling van de as. Dit geldt ook voor de meeste andere planeten in het zonnestelsel. Neem nu Neptunus. Het is de achtste en verst verwijderde planeet van de Zon. Neptunus heeft een hele wijde baan en daardoor een langzame baansnelheid. Dit resulteert in een jaar dat overeenkomt met bijna 165 aardse jaren. Neptunus heeft een hele grote ashelling en die zorgt er voor dat de seizoenen op de planeet ook redelijk extreem zijn. Baanperiode De gemiddelde afstand van Neptunus tot de Zon …

Continue reading

Triton – maan van Neptunus

We weten dat er onder de manen van de buitenste planeten verschillende vreemde exemplaren bevinden. Triton, de grootste maan van Neptunus is er daar eentje van. Triton is in grootte de zevende maan in het zonnestelsel en het is de enige maan die in een retrograde baan (tegen de wijzers van de klok in) om zijn planeet draait. Dit duidt er op dat Triton niet is ontstaan in een baan om Neptunus maar vermoedelijk is ingevangen door de planeet toen de maan te dicht bij kwam.

Continue reading

De manen van Neptunus

De ijsreus Neptunus is de achtste planeet van het zonnestelsel en werd in 1846 door de astronomen Urbain Le Verrier en Johann Galle ontdekt. Neptunus kreeg de naam van de Romeinse god van de Zee (De Griekse god van de zee heet Poseidon). Slechts 17 dagen na de ontdekking hadden astronomen al in de gaten dat de planeet ook manen heeft. In eerste instantie kon alleen de grootste maan Triton worden waargenomen maar in het midden van de twintigste eeuw werden er dankzij steeds betere telescopen en ruimtesondes veel meer manen ontdekt. Deze manen hebben allemaal namen gekregen van lagere watergoden uit de Griekse mythologie.

Continue reading

De ringen van Neptunus

Het eerste bewijs voor onvolledige ringen om Uranus kwam in het midden van de jaren 80 van de vorige eeuw toen waarnemingen van sterbedekkingen af en toe vreemde resultaten opleverden. Opnames die in 1989 door de Voyager 2 werden gemaakt leverden meer duidelijkheid op toen een ringensysteem werd ontdekt dat uit verschillende zeer zwakke ringen bestaat.

Continue reading

S/2004 N1 – de veertiende maan van Neptunus

De maan, die als voorlopige aanduiding S/2004 N1 heeft gekregen, heeft een diameter van ongeveer 19,3 kilometer. Het is hiermee de kleinste maan van Neptunus. De maan is ongeveer 100 miljoen maal zo lichtzwak als de zwakste ster die we kunnen zien met het blote oog. De maan is in 1989 niet opgemerkt door de Voyager-2 die destijds een bezoek bracht aan Neptunus.

Continue reading

Neso – maan van Neptunus

  Over het maantje Neso is nauwelijks wat bekend. Het maantje volgt een sterk excentrische baan die het miljoenen kilometers ver weg van Neptunus brengt. De baanelementen lijken sterk op die van Psamathe. Mogelijk zijn Neso en Psamathe fragmenten van een andere grote maan die in botsing is gekomen met een komeet of een asteroïde.

Continue reading

Laomedeia – maan van Neptunus

  Laomedeia is één van de drie kleine maantjes die in 2002 zijn ontdekt vanaf de Aarde door gebruik te maken van nieuwe waarnemingstechnieken (de andere twee manen zijn Sao en Halimede). De manen zijn zó lichtzwak dat ze ongeveer 100 miljoen maal lichtzwakker zijn dan met het blote oog waargenomen kan worden. De manen zijn niet gezien door de Voyager-2 omdat ze zo lichtzwak zijn en ze in een sterk excentrische baan om Neptunus draaien.

Continue reading